Na ile można ufać automatycznej transkrypcji?

Od czego zależy jakość transkrypcji?

Przede wszystkim od zdjęcia: ostrego, płaskiego, obejmującego całą stronę, przy równomiernym świetle (poradnik fotografowania). Następnie od modelu: każda strona jest odczytywana z oryginału w pełnej rozdzielczości, nigdy z pomniejszonej kopii, a strona rękopiśmienna przechodzi wzmocniony ponowny odczyt przez nasz najdokładniejszy model. W jakości maksymalnej przechodzą go wszystkie przesłane strony.

Gdzie wkradają się błędy?

• nazwy własne i rzadkie nazwiska, których pisownia różni się między dokumentami;
• liczby, kwoty i daty w gęstej tabeli;
• słowa przeniesione na końcu wiersza lub ukryte w zgięciu rozkładówki;
• miejsca rozmazane, zacienione lub poplamione;
• dawne skróty.

Jak szybko sprawdzić transkrypcję?

1. Czytać w dwóch panelach: zdjęcie po lewej, tekst po prawej.
2. Najpierw sprawdzić to, co będziesz cytować: nazwiska, daty, liczby.
3. Wyszukać warianty nazwiska: indeks zestawia różne zapisy i proponuje ich scalenie.
4. Poprawiać w panelu: wersja maszynowa pozostaje dostępna, a jeden przycisk ją przywraca.
5. Ponownie uruchomić transkrypcję strony, której zdjęcie zrobiono od nowa.

Czego wondarchive nie zmyśla?

• tekstu na pustym verso lub niemal pustej stronie: jest rozpoznawana jako taka;
• pewnej daty: data szacowana jest oznaczona jako taka, data wątpliwa — zasygnalizowana;
• poprawki maszyny w miejsce Twojej: to, co wpiszesz, nigdy nie zostaje nadpisane;
• zweryfikowanej karty: pozostaje „niezweryfikowana”, dopóki jej nie przejrzysz.

Czy trzeba przeglądać każdą stronę?

Do kwerendy i wyszukiwania — nie: wyszukiwanie po fragmencie słowa i indeks nazw, który zestawia różne zapisy, odnajdują nazwisko nawet wtedy, gdy jedna litera została źle odczytana. Do cytowania sprawdza się na zdjęciu cytowany fragment, tak jak przy transkrypcji wykonanej przez człowieka.

Założenie konta zajmuje minutę, sto stron za darmo na rok.